Bewuste afslagen, absolute verrassing

Dikke platanen, op pleintjes, langs  binnenwegen en lanen. De zoete geur van oleanders. Krijsende, rondscherende zwaluwen. Minuten lang geen tegenligger, of niks. Dat dus.

Na zo'n dag als vandaag weet ik weer waarom ik destijds als chauffeur van Zuid-Frankrijk hield. Het landschap is adembenemend. 

Met de camion stond ik wel eens voor verrassingen. Een brug waar je vanwege het gewicht niet over mocht, een 'te lage tunnel'. Chips. Je improviseerde. Zonder GPS of maps. U kent die tijd wellicht. En ja, je kwam je er toch.

Vandaag volg ik keurig het lijntje van de Benjaminse route. En geloof het of niet ik kom door twee dorpjes waar ik lang (circa 30 jaar) geleden de blauwe Van Heur trailer parkeerde om wijn te laden, Paziols en Tuchan (zoek ze op). Een derde dorpje, Embres et Castlemaure is een verhaal apart, voor de geïnteresseerden, aan het einde van dit stuk. 

Naar de etappe. Ik tik 95 kilometer af. Onderweg veel smeren en drinken. Dat zijn luxe dingetjes. Wel nodig. De ankerplaats, een 10, er is zelfs een zwembad. De route, een 10. 

Tussen de middag eet ik heerlijk. Bikkel tankt er gestaag na vriendelijk vragen. Voor de eerste keer deze reis zoek ik tijdens alle pauzes schaduw op. Het is 29 graden. Na de middag gaat de buff om 't nekske' om verder verbranden te voorkomen. 

Na Durban Corbières zijn de gevolgen van droogte zichtbaar. Ik fiets bijna een uur door een zwart geblakerd landschap. Hier hebben bosbranden huisgehouden. 

Of ik 'on fire' ben? We gaan het de komende dagen zien. Ik kan via een vlakke of bergachtige variant naar Limburg (South of Heaven) fietsen. De keuze is reuze, maar nog niet gemaakt. 

Vandaag reed ik vooral over asfalt. Even geen grindcore. Tinnie blij, Bikkel blij, na gisteren. In het begin zie ik nog de besneeuwde toppen van de Pyreneeën. Machtig.

Later passeer ik Col d' Extrême. Met 251 meter doet die zijn naam niet echt eer aan. Maar wel ruig voor een fotomomentje ha ha. 

Nu 30 jaar terug: ik kom met de vrachtwagen (Volvo F12 Globetrotter) vanaf Paziols en Tuchan. Volgende laadadres Embres et Castelmaure. Een bordje naar rechts geeft aan, bestemd voor niet langer dan 12 meter.

Onder het motto, "ach wat", draai ik met dik 16 meter toch af. Halverwege de col is de conclusie: zeer slecht plan Tinnie. Ik 'knijp' hem zelfs. Doorgaan, dan ga je stukken maken. Het is zweten. Sturen en besluiten. Net als vandaag, maar toch anders.

Dankzij een grindstrook links van de weg en de weg zelf gooi ik 'het span uiteindelijk haaks om' (sorry voor het vakjargon). De kont van de trailer hangt daarbij, tot net voor de laatste as, over de afgrond. Spannend. Héél zeker.

Het is zo'n 30 jaar geleden. Sommige acties blijven je bij. Lang verhaal kort: het passeren van de bewuste afslagen was een absolute verrassing.