Elfendertigste

1 september 2013 - Viggiona, Italië

Het is een kunst die de één tot in de puntjes beheerst en waar een ander meer moeite mee heeft. Ik heb jet over de tijd nemen. Ik schreef er al eerder over. Kijk ik naar mezelf dan bungel ik er een beetje tussenin. Ik kan zeker de omgeving in me opnemen en genieten van al het moois dat zich aandient. Maar op de achtergrond tikt constant een wekker die zegt "je hebt twaalf weken, je hebt máár twaalf weken.". Morgen start ik aan mijn zesde week. De kilometerteller staat over de helft. Statistisch gezien moet dat dus goedkomen. Hoewel het nog een héél eind is. Waarom dan die onrust? Welnu, omdat de rustdag in Bellinzona niet gepland was, niet in mijn hoofd zat en niet tot mijn schema hoorde. Mijn plan was om in -verantwoorde etappes door te gaan tot Italië en daar pauze te maken in Viggiona. Gisteren is dat uiteindelijk alsnog gebeurd. Ook niet gepland, want ik had mijn nestje in Locarno besproken. Het ging echter zo goed dat ik besloot in de handen te spugen, een tandje bij te zetten en Hub en Annie te bellen om te vragen of ik een dag eerder welkom was. Over Hub en Annie later een keer meer.

Over de etappe van gisteren, die was rustig, ontspannen en afwisselend. Een groot deel volg ik de fietsroute naar Locarno. In mijn hoofd zing ik een deuntje van een Midden-Limburgse joekskapel (uit Beegden meen ik me te herinneren): "Blaore oppe veut en bloare oppe henj. Zjweit oppe kop en mér biette oppe tenj. Eine veurop en dén in un lange rie. Wea goan draan en wie." Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Ik heb geen blaren op handen en voeten, wel een gat in mijn sokken (!), het zweet staat vandaag niet op het voorhoofd en tot nog toe loop ik niet in een rij. Op de tanden is wel af en toe gebeten, maar niet deze dag.

Op een zaterdag lijkt Zwitserland echt een fietsland. Wielrenners, de één sneller dan de ander, mountainbikers, dagjesmensen, tandems en ligfietsen: het passeert allemaal. Het bereiken van het Lago Maggiore wakkert een licht vakantiegevoel aan. Ik loop eerst een aantal campings voorbij, waarna het langs de kustlijn gaat. Mensen hangen op een bankje, lezen een boekje of een krantje. Anderen friemelen aan zichzelf of aan elkaar, zwemmen een baantje of zijn bezig met bruinen. Kortom: er heerst een ontspannen sfeer. Mijn voetjes, mét nieuwe hakjes, marcheren intussen rustig voort en voor ik het weet sta ik in het centrum van Locarno. Bij de VVV check ik de busverbindingen, omdat ik zeker nog een stuk wil doen. Locarno en Ascona zijn een bezoek overigens de moeite meer dan waard, leert een snelle scan van de twee centra. Dat vond een groot aantal popartiesten blijkbaar ook. Hun handdrukken zijn er vereeuwigd in de tegels van de Walk of Fame. Grappig, ik zie mooie gebouwen en pleinen en ntussen loop ik langs de knuisten van REM, James Blunt, Joe Cocker en anderen. "Geen Starfish Bowl tegel vraagt u?" Nee, helaas.

In Ascona eet ik een ijsje en gaat het langs het haventje en dan via trappen omhoog richting Gruppaldo, Ronco s/Ascona en weer omlaag naar Brissago. Onderweg heb ik een mooi uitzicht op het Lago en een heleboel prachtige villa's die tegen de bergwanden lijken te kleven. In het verleden vroeg ik me vaker af hoe je zulke huizen moet bereiken. Vanaf nu weet ik het. Het gaat via een onzichtbaar labyrint van paadjes en kleine straatjes. Sommige villa's zijn alleen te voet bereikbaar. Er loopt wel een goederenlift over de helling. Toch handig voor een kratje bier of een doosje champagne! In Brissago staat Hub met zijn auto klaar enhij  brengt me naar Viggiona. Lopen had gekund, maar dan had ik mezelf weer naar de kl*te gelopen en dat wil ik vanaf nu niet meer. Ik ga de tijd nemen.

Vandaag heb ik de route tussen Brissago en Viggiona alsnog gekuierd. Op mijn elfendertigste. Dat staat voor heel rustig! Zodadelijk ga ik met Hub en Annie in het dorp genieten van de Italiaanse keuken en een wijntje. En morgen staat een tocht onder leiding van gids Hub op het programma. We zullen eerst een stukje moeten klimmen. Daarna komen we bij de Cima di Morissolo. Op de kaart van Hub is die hoop 1311 meter hoog. Je kunt daar 13 november in zien. Op een andere kaart én op het informatiebord in het dorp staat 1313. Weet je wat, ik meet het morgen na. Of toch maar niet, want ik neem de tijd.

Wat zeker is, is dat het uiteindelijk richting Verbania gaat. Ergens na de middag hoop ik het pontje naar Laveno te pakken. Zoals eerder gezegd over Hub en Annie later meer. Voor nu al een hele, hele dikke merci voor het gastvrije ontvangst en het aangename verblijf.

Beste volgers, dank voor jullie reacties, het meeleven, het meedenken en de tips. @Noud, de adressenlijst is bekend en zit uitgeprint in mijn rugzak.

(red.)

Maak je reisblog advertentievrij
Ontdek de voordelen van Reislogger Plus.
reislogger.nl/upgrade

12 Reacties

  1. Esther:
    1 september 2013
    Gat in de sok, pas maar op, anders heb je straks wel een blaar.

    SFB verdient wat mij betreft zeker een walk of fame! Ik zie uit naar jullie nieuwe cd. De drie songs die al op you tube staan zijn super!

    Ik hoop dat je jouw reisverhaal in boekvorm uitbrengt. Ik geniet steeds weer van jouw verhalen.
  2. Noud Maas:
    1 september 2013
    Ah! Dit is wel bijzonder: de Cima di Morissolo is zowel 1311 als 1313 meters hoog. Ligt er maar aan of je Onze Lieve Heer wel of niet meetelt. Hier alvast een voorproefje van wat je te wachten staat; is toch weer net iets anders dan vanaf de Gulpenerberg naar de Gulp kijken ;) : http://www.youtube.com/watch?v=sUj3vXmNOa4
  3. Aldje Hendrikx:
    1 september 2013
    ha marcel t giet good zet m op unne dikke knuffel van koffie aldje en wim ...
  4. Rob:
    1 september 2013
    Mooie omgeving, wij hebben ervan genoten afgelopen zomer. Doe inderdaad rustig aan en geniet, alles komt goed je redt het zeker! x
  5. Annemiek:
    1 september 2013
    Ha Marcel,
    Fijn dat t weer beter gaat en dat je weer kunt genieten van je geweldig mooie tocht. Af en toe 'n dipje is volgens mij ook heel normaal in 'n mensenleven.
    Wij hebben vandaag 15 km gewandeld in zuid Limburg en ook genoten van de Limburgse kuitenbijtertjes. Onderweg hebben we het nog over jou tocht gehad. Geniet ze nog dan genieten wij nog van je verhalen.
    Groetjes Annemiek
  6. Ron:
    1 september 2013
    Beter een gat in je sok dan een sok in je gat zou ik zeggen. (wat mij al niet te binnen schiet bij het lezen van je verhalen).
  7. Miek vd. Voort:
    1 september 2013
    Het is elke keer genieten van jouw verhalen, kijk er elke keer naar uit. Een nieuw boek van jou zou ik ook weer kopen en zeker weer in een adem uitlezen. Houd moed, je komt er wel Marcel.
  8. Maart Vestjens:
    1 september 2013
    Ha Marcel,

    Lopen is lopen, de ene voetstap na de andere voetstap zetten, vooruitgaan,richting zoeken, richting vermoeden, de weg weten ende weg gaan die voor je ligt. Daar de tijd voor nemen. Niet dat de tijd met jou aan de haal gaat. De tijd de tijd laten en jij jouw weg jouw weg laten zijn binnen de begrensdheid die je je vooraf gesteld hebt. En het lukt, zo blijkt.
    Liever niet pauzeren, liever geen rustdag nemen, want lopen op zich is een drug die dagelijks geconsumeerd wil worden; dan kom en ben je in je comfort-zone.
    En natuurlijk: als je weet dat de helft van de tocht erop zit en dat de hoogste bergen overgestoken zijn en dat steeds nadrukkelijker het doel lonkt, dan nog is het dag in dag uit 's ochtends opstaan, ontbijten, de rugzak weer op je nemen en stap na stap gaan zetten. Want inmiddels weet je natuurlijk al dat niet het doel van de pelgrimage de aankomst zijn zal, maar het gestaag en met moed en overtuiging het dagelijks lopen laten gebeuren op een manier zoals in-en uitademen ook gewoon gebeurt, zelfs zonder daar bij na te denken. Zo is het lopen ook. En met jouw goed georiënteerd kompas geraak je steeds dichter bij de bron die aldoor voedt...

    Zo lees ik het een beetje in jouw verslag van vandaag, maar dan met eigen woorden. Als een reflectie in het met gedachten bij je zijn. De tijd heeft zijn eigen wetmatigheid en het lopen heeft ook zijn eigen wetten, waarnaar je je steeds beter weet te voegen
    Groet,

    Maart
  9. Henny:
    2 september 2013
    mooi geschreven weer,prachtig hoe jij je gevoelens verwoordt,komop Marcel stap voor stap,Je gaat het halen!!
  10. Erna Vestjens:
    2 september 2013
    PRACHTIG, wat is dit genieten. Je schrijft zo geweldig. Het lijkt of ik ook daar ben. En dan ben je goed bezig met schrijven wat mij betreft. Dus laat dat boek maar komen.
    Sjiek dat je bij Hub en Annie kunt logeren en fijn gezelschap vind. Ben nu al benieuwd naar je verhaal over hen, dus dat houd je ons tegoed !!!
    Het gaat SUPER-GOED Marcel, je doet het geweldig !!!
    groetjes Erna
  11. Marie-Louise:
    2 september 2013
    Allein eine hieele houp RESPECT vur uch!!!! Edere kieer drek laeze waat dej jèh hetj geschreeve!! Houtj vol!!
  12. Ans:
    2 september 2013
    Iedere avond ben ik benieuwd naar jouw verhaal. Gisteren hebben wij in Zuid-Limburg gewandeld en natuurlijk kwam jouw tocht ter sprake. Super wat je presteert! Wij stoppen voordat de voetjes pijn doen. Marcel, in gedachten wandelen we met je mee. Groetjes, Frans en Ans