Keuze gemaakt

Ga ik door het dal van de Rhone of door het Grande Massive (GM). Het pingpongt al dagen door mijn hoofd. Landschappelijk is de GM variant mooier.

Ik ben er met de camion geweest. Le Puy en Valey, Le Cheylard en heel veel andere dorpjes. Synthetisch garen brengen, made in Holland. Een ruige tijd.

De band MachineHead had toen (1994) het eerste album uit. Openingsnummer Davidian knalde op volumestandje 10 door de cabine. Ik ramde de Volvo over de smalle wegen, berg op , berg af, bocht in, bocht uit, door de smalle straten. Vlammen. Ik had in die tijd drumstokken bij, waarmee ik als het kon, op het stuur meedrumde. 

Nu ben ik Bikkel chauffeur. Geen lange haren. Een stuk minder wild. Vanaf Quissac zijn de eerste 20 kilometer bijna een biljartlaken. Het gaat over een officeel fietspad (V70). Het biedt mooi de gelegenheid om tijdens het trappen rustig Vroege Vogels te luisteren. Het gaat dit keer onder meer over pissebedden, de eikelmuis en het boek 'Want vogels zijn precies als mensen' van de Vlaamse schrijver Tim De Winter. Geweldige afleiding. 

Als de uitzending eindigt ben ik het vlakke fiietspad al even voorbij. Het terrein is Zuid-Limburgs, maar dan de royale variant. 

Op het moment supreme, in het dorpje Village de l'Olivier kan ik er niet meer onderuit. Knoop doorhakken Tinnie. Ik draai........rechtsaf. Dat betekent dat ik de komende dagen de rivier zal volgen.

Voor ik er ben is het trouwens nog stevig buffelen. Het blijft op en neer gaan. Klimmen zijn al snel zo'n 6 á 7 of 8 kilometer lang, dan gaat het omlaag. Dan korte stukjes heen en weer. Waarna weer een lange afdaling of klim. Pffff, werken. Het is notabene Pinksteren.

De hitte speelt ook een rol. Bij een gesloten restaurant met overdekt terras maak ik op het heetst moment van de dag een lange pauze. Niet schuilen voor de regen, maar de zon. Ik lees een boek, tank de Bikkel en houd mijn gemak. Na nog een paar stevige stoempers en dalers over deels hotsie-knotsie-asfalt bereik ik Pont Saint Esprit en pik ik aan op de Eurovelo 17, de Rhone route.

Heb ik een pint verdiend? Dat heb ik zeker. Ik maak pauze bij een bar waar mannen met plakplaatjes op de armen staan te karaoken. Zalig. Ik bestel een tweede biertje en trakteer de zangers op een applausje. Blijven oefenen jongens. 

De laatste 16 km naar de camping zijn ontspannen. Vlak, goed aangegeven en een windje in de rug. Dank, dank, dank, aan die van daarboven. Keuze gemaakt.

U leest het overigens goed. Tinman nestelt zich vanavond weer eens in zijn eigen (tarptent) mini nestje op een camping aan de oever van de Rhone.