De ruigste tot nog toe

Rustdag, moederdag, regendag. Gisteren (zondag) samengevat. Wat doe je dan? Op het nest liggen, nadenken over de terugreis, snode plannen smeden, afstemming zoeken met mijn mupke en uiteindelijk toch, met de bus, naar Assisi. Want het klaart eventjes op. Voor de zekerheid koop ik een paraplu. Die is niet overbodig. 

Het is in (Umbrië) nog ontzettend groen. Niet gek met al dat gezegen van boven. Franciscus was een coole gast. Nog steeds een voorbeeldfunctie. Terecht, een HEILIGE. Assisi steekt indrukwekkend af tegen de bergen. Plaatsen als deze bezoek ik trouwens liever met mijn wederhelft. Niet alleen. Oké, het is leuk, mooi, historisch. Maar met zo'n reis als deze gedij ik beter 'on the move.'

Vandaag heb ik wat dat betreft niet te klagen. Ik trap het fietske over de heuvels. Er zijn twee (of drie?) langere klimmen, van een kilometer of 6, 7 en heel véél korte 'kuitenbijters'. Hoewel kort. 1, 2, 3 kilometer buffelen is toch iets langer dan een Eller- of Kelperbrug. 

Het blijft op een paar niet noemenswaardige druppels droog. Te danken aan de wind. Die waait matig (30 km/u) met vlagen (50 km/u).  Daardoor drijven de donkere wolken over. Mooi. Alleen komt de wind, van de verkeerde richting. 

De tassen aan de voorvork vangen nogal wat wind. Kwestie van het stuur goed vasthouden, stoempen en de wind af en toe vervloeken. 

Marcel, wat lul je nou, laat maar waaien. Ankerplaats is Amelia, 85 kilometer op de teller. Goed gewerkt vandaag en je kunt Rome ruiken. Snif, snif.

Woensdag 'klats' ik de Bikkel op het Sint Pieter, 'as God bleef'. Dat wordt een momentje. Nog bijzondere dingen gezien, vraagt u? Yep, zeker een meter dode slang en een erg coole plaatsnaam, 'Bastardo'. Wat mij betreft de ruigste tot nu toe.