Thuis

17 augustus 2013 - Freiburg im Breisgau, Duitsland

"Veur weem bis dich?" 'Veur de bal!' Een mooie neutrale uitspraak, ooit in mijn jeugd door een wijzer iemand gedaan en in mijn hoofd blijven hangen, getuige het feit dat ik er nu aan denk en er aan refereer. Toen stond ik (volgens mij) langs de lijn van Victoria of RFC in Remuunj. Aan de kant met de betonnen verhoging. Een tamelijk opgeschoten iemand stelde de vraag. Diegene aan wie de vraag gesteld werd, bleef cool. De wedstrijd zelf ben ik ook vergeten. Over wie de coole supporter was, twijfel ik. Dat de club niet meer bestaat, dat weet ik zeker. Terug naar waar ik ben.

Voetbal in Duitsland leeft. Deze zonnige zaterdag sta ik langs de lijn van dé wedstrijd tussen de plaatselijke SC en FSV Mainz 05. Fans gaan tekeer. 25.000 bezoekers passen in het stadion. Volgens de speaker zijn het er 23.091. Een mooi aantal. Een neutraal iemand is niet te vinden. Sport maakt iets los. Ik heb er bedenkingen bij. Die vallen niet uit de lucht, je leest ze niet in de Story. Ze komen van de sport zelf. Clubs (noem het een bedrijf, firma, gmbh, bv, nv etc...) en hun bestuurders hebben daar de laatste tien jaren hard aan meegewerkt.

Genoeg daarover. Back to the stadium: de rode brigade verliest das Heimspiel met 1-2. Bockwurst en pils worden genoten. Er zijn rokers in the house, sterk ondervertegenwoordigd. Ik let er af en toe op. Gedurende het hele gebeuren geniet ik van de ongedwongen sfeer.

Freiburg is cool met een hoofdletter K. Dat begon al bij het betreden van de autovrije binnenstad waar mini-bootjes door mini-grachtjes de aandacht trokken. Moeders en vaders met kroost laten zich verleiden om scheepjes te kopen en ze te laten varen door de kleine geultjes. Ik stap voorbij en op de een of andere manier voel ik me thuis.

Ik heb mijn pelgrimspaspoort bij me. Niet dat ik een stempeljager ben, maar een stempel van de schönster gotischer Turm der Welt misstaat echter niet. Ik krijg 'm én het is inderdaad de grootste so far. Ondertussen wordt thuis feest gevierd. Jill is vandaag 11 geworden.

Als ik in bed kruip, mis ik iets dat al dagen knaagt. THUIS!

(red.)

Foto’s

6 Reacties

  1. Claudia:
    17 augustus 2013
    Hebben jou ook gemist vandaag!
  2. Noud Maas:
    17 augustus 2013
    Reizen, als men het mij vraagt, reizen,
    Is ’t schoonste godengeschenk misschien…

    Reizen, het is zijn hart losmaken van het anker der kleine vaart, Om het vlot te laten geraken op de zeeën der wereldkaart.

    Het is zijn hart van het beminde losrukken, fier en onbevreesd. Om het schoner nog weer te vinden dan het ooit voordien is geweest.

    Bertus Aafjes, “Voetreis naar Rome”
  3. Rosemarie Baumgarte:
    18 augustus 2013
    Mooie anekdote Noud! Ik heb het boekje van Berus Aafjes sinds kort in mijn bezit en neem het mee om elke dag in te lezen.
    Marcel... af en toe snap ik je gedachtengang niet maar je geniet en zet door! Petje af! Je verhalen blijven interressant!
    Rosemarie
  4. Erna Vestjens:
    18 augustus 2013
    Mooi hoe je de belevenissen omschrijft. Soms kunnen we er zelf onze invulling aan geven. Diegenen die je goed kennen zullen precies weten wat je bedoelt en wat je mening over één en ander is. Maar de omschrijving ervan is SUPER !!!
    Ik kan me voorstellen dat je het thuisfront mist. Zeker op dagen als er iets speciaals is als een verjaardag e.d.
    Maar je hebt contact met ze. En je moet door! Hou de moed erin!
    Alweer een mooie nieuwe dag. Ik wens je een fijne dag. En ben straks (of morgen) weer benieuwd naar je belevenissen.
    Ik kruip nu in bed. Heb vannacht gewerkt. En voordat ik vanavond weer ga werken check ik even of je nog wat hebt geschreven.
    Groete Erna
  5. PM:
    18 augustus 2013
    Hey broeder,

    We denken aan je op LL. We maken hier ook meters maar is toch anders.

    Cheers

    PM
  6. Toke Coppen:
    18 augustus 2013
    Hoy Marcel het was een fijne verjaardag zoals altijd ik begrijp dat je dan thuis mist hou de moed er in,het ga je goed Gr. Jack en Toke