Dat zullen we weten

Of het me gisteren 'dun' ging. Absoluut. Wat een venijnig lange klim. Ik heb er last van gehad.

Vandaag is alles anders. Het is prachtig fietsweer (24/25 graden), het waait nauwelijks en het eerste deel is vrij vlak over rustige wegen. In deel twee dienen zich een aantal klimmetjes aan. Maar het zijn geen monsters, zoals gisteren. En de vergezichten zijn prachtig. Umbrië is meer glooiend wordt gezegd. Vooralsnog klopt dat helemaal. 

Ik maak rond 11.30 uur een koffie- en tankstop zodat ik op mijn gemak op NPO1 de Taalstaat kan luisteren. Ja, ja, ieder zijn afwijking. Het 'geflaker' langs je oren blijft trouwens een minpuntje vergeleken met wandelen.

Halverwege de uitzending melden zich twee Santos fietsers, Marjo en Bob. Met de trein vanuit Nederland naar Innsbruck 'getsjoekt', daar op de fiets gestapt en nu op hun gemak onderweg naar Perugia. Daar trouwt zoonlief met een Italiaanse met Albanees bloed. Het bruidspaar woont overigens in Den Haag. Voor de wet zijn ze al getrouwd. Wie ooit Italiaanse bruidsgezelschappen heeft gezien weet dat je daar alleen niet mee wegkomt. Het wordt vast een geweldig feest.

Marjo en Bob hebben in het verleden in Afrika gewerkt en gewoond. Prachtig. Wij Nederlanders, ons volk, wij zijn internationaal georiënteerd.  Houden zo. Zeker als ik dat afzet tegen dat nationalistisch rechts fascistisch gespuis, waar in Nederland veel (te veel) aandacht voor is en waar de wouten van mijn part wat vaker en harder met de worst overheen mogen gaan. Sorry mensen, dat moest er even uit. Ik volg het nieuws in ons landje ook. Sommig 'eigen volk eerst' gereutel is zorgwekkend. Daar houd ik het bij. 

Ankerplaats is Santa Martia Degli Angeli, 4 kilometer van Assisi, 70 ontspannen kilometers op de teller. Morgen neem ik een rustdag om deze bijzondere plaats in alle rust te bezoeken. En nu geniet ik van een biertje van onze zuiderburen, een La Chouffe Blonde. 

Santé. De Giro is trouwens gestart. Dat zullen we weten. En vergeet de moeders morgen niet!