"Unne feine kaerel"

6 februari 2021 - Ospel, Nederland

Mensen met paarden hebben de hemel op aarde, maar komen zij te sterven, valt er niets meer te erven. Nou, als ik zou om me heen kijk dan geldt dat niet voor de paardenliefhebbers in Borkel en Schaft. Wat een complexen liggen daar. In eerste instantie denk ik aan een kazerneterrein, een penitentiaire inrichting of een asielzoekerscentrum. Als ik dichterbij kom zie ik dat het een hele rij stallen is. Aan het einde van de paardenbarakken ligt iets dat lijkt op het voetbalstadion in Amsterdam. Ik vermoed dat in de overdekte mini-Arena de knollen bereden worden. Het kan niet anders dan dat dit van een puissant rijk iemand is.

Ik zie het tafereel onderweg op het Grenslandpad. Ondanks alle dreigende weercodes besloot ik de wandelbotten aan te trekken en een stevig stuk te stiefelen. Ik start waar ik de vorige keer geëindigd ben, de Achelse Kluis in Hamont. Eindpunt voor vandaag is Eersel. Een afstand van 27,5 km. Moet kunnen.

Afgezet tegen de paardenrijkdom in Borkel en Schaft is het qua markering onderweg armoe troef.  Je hebt echt kaarten, het wandelboekje of gps nodig om koers te houden. Regelmatig ontbreken aanwijzingen bij kruisingen, t-splitsingen en andere plekken. Een minpunt. De mooie kleine gehuchten met veel prachtig gerestaureerde (woon)boerderijen maken gelukkig veel goed.

Het leven is duidelijk goed in dit deel van het Brabantse land. De inwoners van Loveren, Walik, Riethoven, Broekhoven, Stevert en andere dorpen en gehuchten mogen niet klagen. Misschien doen ze dat wel, maar dan weten ze niet te waarderen de tempels waarin ze leven. Hier zit geld. Aangekomen in Eersel wacht een ontmoeting met een oude bekende, pelgrim Noud Maas uit Luyksgestel. Hij brengt me terug naar het startpunt.

Achelse Kluis

We hebben elkaar lang niet gezien, maar het voelt als gisteren. Wij noemen zo iemand in Limburg “unne feine kaerel.” Terug bij de Achelse Kluis is de abdijwinkel open. Wat een geluk. We nemen een trappist en proosten op het leven. Ik neem een tweede, wandelen maakt dorstig. Daarna gaat ieder weer zijn eigen weg, richting thuis. Een mooie zaterdag. Laat code oranje of rood maar komen.  

Foto’s

8 Reacties

  1. Rosemarie Baumgarte:
    6 februari 2021
    Hee wat leuk. Noud Maas ken ik van de kloosterwandeling in Sittard. En van jou Marcel heb ik toen je tocht naar Rome gevolgd terwijl ik deze het jaar daarop zelf zou zijn gaan lopen. Enne... Marcel, wanneer je in Sluis arriveert staat een stukje verderop de deur voor je open in Retranchement. Ik heb ook eventueel een slaapplaats voor je. Zelf heb ik het Grenslandpad van Sluis naar Thorn gelopen in 2012 en 2013. Een mooi pad. Geniet ervan!
  2. Ans:
    6 februari 2021
    Hey Marcel , leuk weer iets te horen Al is het vanuit het gezellig Brabant ,waar ik geboren ben .Achelse kluis blijft leuk ,zeker als het terras open is Hopelijk gaat dat gebeuren van de zomer . Nog veel wandel plezier 🥾🥾🥾Grt Ans
  3. Sylvia Pubben - Smolenaars:
    6 februari 2021
    Leuk om weer eens een wandelavontuur te lezen van jou. Borkel en Schaft...kan ik me nog herinneren van JOKO...daar hadden we een kampplaats ergens in een wei....good memories.
  4. Tim oet K-O:
    7 februari 2021
    Mooi verhaal en ik deel je mening over de streek waar we al vaak gefietst hebben. Vroeger was het daar een armoedige streek, maar de vanuit hotspot Eindhoven neergestreken club goedbetaalde mensen hebben daar "kes van hoezer" gemaakt van de vroegere hutjes van de arme smokkelaars en keuterboerkes. Ik lees af en toe graag een streekromannetje, die dan meestal de niet zo fraaie sociaal-historische context bloot legt van de Brabantse Kempen... grtjs oet K-O "im Schnee" en stiefel ze!
  5. Klaas van der Veen:
    7 februari 2021
    Leuk verhaal, zo geestig dat Noud erin voorkomt...
  6. Noud:
    7 februari 2021
    As you know, Klaas, old pilgrims never die, once and once more they just meet and meet each other and, while sharing old memories, they slowly fade away...
  7. Aldje:
    8 februari 2021
    Wat Fijn weer wat.van je te horen.
    Groetjes Jan en Aldje
  8. Miek van de Voort:
    12 februari 2021
    Fijn om je reisverhaal weer te kunnen lezen. Ik ben best jaloers op je. Wat zou ik nog graag gaan wandelen, maar helaas dat kan niet meer. De [arkinson heeft me in zijn greep.
    Eerst het rijbewijs moeten inleveren toen mijn fiets en daarna het lopen. Tja het leven gaat helaas niet over rozen. Ik geniet wel van jouw reisverhalen, dan is het net of ik er ben geweest. Bedankt Marcel.

Jouw reactie