In d'n hiemel

Lange solo reizen. Ze zijn geschikt om te herschikken, om te beschouwen, om los te laten. Aan het einde van de dag tik je dan met gemak een paar zinnen. Over datgene wat je zag of wat je bezig hield. Wel wetende dat het verhaaltje een fractie van de werkelijkheid is. Er gebeurt immers zoveel meer. 

Geuren, kleuren, geluiden, smaken, dieren, mensen. Heel veel mensen. Dagelijks. En eigenlijk onmogelijk om dat allemaal te beschrijven.

Neem zo'n dag als deze. Focus ik me op de route. Die ging de eerste helft neer (omlaag), de tweede helft op (omhoog). Met een paar lekkere korte pittige 'Eifel kuitenknijters' aan het einde. Nadat ik naar Rome ben gelopen zei ik vaker 'als je door de Eifel kunt stiefelen kun je ook naar Rome wandelen'. Daar blijf ik bij. Wat een korte giftige klimmetjes. 

Voor diegene die me op de kaart volgt: Ik reed vandaag eerst langs de Moezel. Bij Wasserbillig buig ik af naar de Sauer, daarna naar rivier de Enz. Vanaf hier peddel ik weer, onberispelijk, omhoog. De kneuk zijn inmiddels zo doorleefd dat dat eigelijk best lekker aanvoelt. 

De weersvoorspellingen waren vandaag la-la. Het is niet koud. Of het gaat regenen of droog blijft tijdens de rit? Erwin Krol zou er geen tientje om durven te  verwedden. Had hij dat gedaan dan had hij bij de keuze DROOG gewonnen. Want dat bleef het. Tot twee minuten na binnen zijn. Toen ging het (alweer) goed los. Dit keer zelfs met onweer en later met hagel. Lucky Tinman. Het was overigens erg rustig onderweg. De meeste winkels, bakkers enz waren gesloten vanwege sacramentsdag. Amen.

Nu naar de locatie waar ik verblijf, het EUVEA Freizeit und Tagungshotel in Neuerburg; Sud Eifel. Een plek voor iedereen. Dus ook ingericht en toegerust voor mensen met een lichamelijke en/of geestelijke beperking. Wat een ongelofelijk warme omgeving. Het doet me denken aan het Morregat in Weert waar mensen met een geestelijke of lichamelijke beperking de zaak ook grotendeels runde en gewoon meededen. Hier is dat eveneens het geval. Het voelt als echt 'All Inclusive'. Één ding ontbreekt, daarover later meer.

Het hotel is een initiatief gesteund door de EU.  bedoeld om de euregio (D-Fr-Lux) te verbinden. Ook Nederlandse groepen weten het bijzondere complex te vinden aldus de vriendelijke receptioniste. De bouw is in 1999 gestart. Het hotel draait vanaf 2001. Super mooi.

Nu een switch in het verhaal. Wanneer eindigt de reis? Ik hintte er eeder op, dat ik koers op een bezoek aan het South of Heaven Festival in Maastricht. Zojuist heb ik een kaartje voor de zondag gescoord. Maandag trek ik dan, naar verwachting, door naar D'n Diêk.

Maastricht is de geboortestad van de Limburgse volkszangeres Beppie Kraft. Nederweert heeft al jaar en dag zijn eigen Beppie. Ik ken haar. Ook al best lang. Van de 'Eikenstraot', van de koffiekar door het gemeentehuis, van de geweldige tijd met Wimke, bij Nederweert Live Open Air, en daarna van de tijd met Jan.

Tijdens het gouden huwelijksfeest van vader Jac en moeders José kwam, zag, overwon én zette Beppie feestlocatie de Molshoof op zijn kop. En het bleef daarna nog lang onrustig. 

De Nederweerter Beppie. Zucht. U kent haar misschien ook. Ze heeft een zware tijd achter de rug. Verdere uitleg daarover is niet nodig.

Zou ze South of Heaven aan het sjoenkelen  krijgen? Dat is een vraag met een open antwoord. Wat ik zeker weet is dat, als ze vanavond tijdens het diner in het restaurant van EUVEA was binnengekomen, de tent op zijn kop zou zijn gegaan.

Vallen, opstaan, doorgaan. Mooi mens. Ik draai dadelijk 'In d'n hiemel'.