Tijd voor een boerennacht

Over het weer kunnen je l*llen tot je een ons weegt. Daarmee verandert het niet. Dus, mouwen opstropen en gaan. Hoewel, het is nog frisjes bij vertrek dus de mouwtjes blijven netjes afgerold.

De lichaamstemperatuur stijgt wel snel. Vanaf vertrek in Neuerburg gaan de eerste 12 km onafgebroken vals plat omhoog. De buitentemperatuur gaat in tegenovergestelde richting. Na de klim is er een lange afdaling. Daar krijg ik het gewoon koud.

Om het weerpraatfeestje compleet te maken begint het te regenen. Niet één keer. Maar vier keer. De eerste keer vind ik een schuilplek in een boerenschuur. De tweede keer in een kleine blokhut. De derde keer ben ik de parasols bij een Italiaans restaurant dankbaar. Het zijn korte buien. De vierde plensbui duurt langer. Ik schuil bij een gebouw dat volgens mij gebruikt wordt om water te zuiveren. Er slaan pompen aan- en af. Als ze draaien komt er putlucht uit muurroosters. Pff, wat een butdag. 

Deel twee is een beetje beter. Gelukkig maar. Iets na Steinebruck pik ik aan op de Vennbahn. Een fenomeen onder fietsliefhebbers. Je volgt er oude spoorlijn trajecten mee. Ik peddel door tot toeristenstadje Monschau. Daar aankomen merk ik dat de accu leeg is. Niet van de fiets, maar van Tinman. Er staan 100 kilometer op de teller. Netjes, het blijf tenslotte Eifellandschap.

Met het passeren van de Duits Belgische grens komt het aantal landen van deze tour (inclusief Nederland) overigens op twaalf. Hoe vaak ik het paspoort moest trekken aan een grens? Nul keer. Lange leve Europa. 

Twaalf punten worden altijd weggegeven tijdens het Eurovisie Songfestival. Aan welk land ik de meeste punten geef? Daar denk ik nog over na. Morgen gaat het weer de grens over naar......... 'die Niederlande'.

Tijd nu voor een boerennacht.