De dag die je wist dat zou komen

Volgens hoteleigenaar en zelf fervent fietser Alessio (call me Alex) gaat het de komende 25 kilometers gestaag omhoog. Daarna is het "very nice and green with great views." 

Hij adviseert me bij het ontbijt genoeg eten mee te nemen "je komt weinig tegen onderweg." Ik mag broodjes meenemen.

De klim die volgt is de meest brute so far. Het zijn niet 25 kilometer, maar 35 kilometer. Gestaag omhoog, een enkele korte dip, daarna weer stoempen. 

Na 21 km zie ik een kerkje met tankstation (lees: stopcontact). Amen. Ik leg aan, tank de accu, kom tot bezinning en brand binnen een kaars. Daarna neemt de klim 'viezere' vormen aan. Steiler, met flinke stijgingspercentages. Het is zwoegen. Ondertussen betrekt het en wordt het kouder. Op 30 kilometer is een barretje. 

Maak ik een koffie- en nieuwe tankpauze? Certo. Een slimme keuze. Goed en wel binnen begint het te regenen. Eerst zacht, dan harder. Dat doet het bijna anderhalf uur. 'Goede keuze Tinnie.' Ik ben blij binnen te zitten. Als het opklaart buffel ik de laatste 5 kilometer omhoog. De fiets kraakt.

Boven zie ik dat het weer aan de andere kant totaal anders is. De zon schijnt er. Ik kan het dal al zien. De zonnebril gaat op de neus, het regenjasje uit. De volgende 20 kilometer suist het alleen maar naar beneden. Elke minuut lijkt de temperatuur te stijgen. 

Ik fiets uiteindelijk door tot Città di Castello. 78 kilometer op de teller, waarvan bijna de helft onafgebroken omhoog. Pfff, een zware dag. Voor de fiets en zijn berijder.