Wat jij, Merel kerel

"Auto vliegtuug de trein de boet. Wat is de wereld toch groet", zingt Jack Poels. 

Naar Italië met 'de boet'? Kan, met een stevige omweg. Met het vliegtuug. Makkie. Met de auto, ook geen probleem. Net als de trein.

Te voet of met de fiets? Dat is andere koffie.

Met het bereiken van Tarvisio kan ik beide afstrepen. En ik ben er best trots op. Te voet in 2013, met de fiets in 2026. 13 jaar. 'I know'.

Qua (eerder gemelde) records voeg ik er vandaag twee toe. De steilste afdaling, althans volgens het bord: 22%. Dan vlieg je even. En de kortste etappe, 45 km.

In plaats van dat ik overwoog een rustdag in te plannen, rijd ik Villach voorbij. Hoewel. Ik eet er een heerlijke semmel met leberkäse, und senf (bitte scharf, hé Gijs).

Ik was er vroeger, als "internationaal Van Heur chauffeur' al dol op. Dus als je in Oostenrijk bent, jammie.

Regen was voorspeld. Die valt ook. Van de 45 km gaan er bijna 40 door de regen. Dan raak je 'naat tot op de vot'. Goede of geen goede kleren. En potdomme, het is koud.

Net voor de grens in Arnoldstein is het 11 graden. Ik schuil er een uur in de hal van het gemeentehuis terwijl de Bikkel buiten aan het 'openbaar tankstation' hangt. 

Vervolgens gaat het gestaag omhoog naar de grensovergang. De temperatuur doet hetzelfde, in tegenovergestelde richting. Boven is het 8 graden.

Vanwege de regen weinig foto's vandaag. De foto met het hart kon ik natuurlijk niet laten schieten en heb ik naar mijn lief gestuurd. 

Even een zijsprongetje, naar iets waar ik elke dag met volle teugen van geniet. Of het nu berg op -afwaarts gaat. Of het regent of de zon schijnt. Maakt niet uit. Ze zijn er elke dag.

Ik heb het al een paar keer eerder aanhaald, maar ik zet ze graag nog een keer in de schijnwerpers. De vogels. Met hun gekwetter en gefladder. Heerlijk. Tjiftjaf, veldleeuwerik, zanglijsters én nog héél véél meer zangers. Niet vergeten de roofvogels: wouwachtigen, valken, kiekendieven en een schreeuwde havik. Schitterend. De hop, ooievaars, zilverreigers, spechten. Zucht. Alles vervalt. Geluiden voor de ultieme stilte.

Een prachtig zingende vogelsoort is de laatste dagen erg goed vertegenwoordigd. De merel. Volop fluitend. Maar ook mannetjes. Die elkaar bevechten en niet in de gaten hebben dat ik er aan kom. Vrouwtjes die druk bezig lijken met voedsel sprokkelen. In Nederland hebben merels het moeilijk (gehad?) vanwege een virus. Hopelijk gaat het in de toekomst beter met ze. Want de zang is geweldig. 

De regen waait over. Morgen is het weer droog.  Ankerplaats is Tarvisio, Italië. Vanavond trakteer ik me op eerlijk eten met wijn. Wat jij, merel kerel. Zing je dan een deuntje?