Het zet aan denken

"Mooier dan nu zal het nooit gaan", zingt Huub van der Lubbe van De Dijk. Het nummer draait in mijn kop. Terwijl het wasje is gedaan en droogt, de Bikkel laadt en een fris wit wijntje van het huis op tafel staat. Wat een verschil met gisteren. 

Over de etappe. De Mooiste. Geen twijfel. 112 km op de teller en ze zijn in de genotterstand 'opgevroten'. De Alpe Adria Radweg. Ik had vooraf nooit van deze fietsroute gehoord. Wandelpaden ken ik genoeg, maar fietsoutes? Nu heb ik al de Rijn-, Donau- en Drau Radweg gefietst, net als een stuk van de IJzeren Gordijn Route. En nu deze. Je ziet maar, nooit te oud om te leren. Wat betreft de Alpe Adria: "Tinman was flabbergasted." Gestart in de volle zon gaat het na 70 meter klimmen kilometers en kilometers omlaag. Boven is het nog fris. Elke kilometer lijkt er een graadje bij te komen. Hartverwarmend. 

Ik kan best nog een uur door tikken nu. Over bergbeken, sneeuwtoppen, watervallen, tunnels. Of dat geweldige Duitse stel. Wonende in Koblenz, 41 jaar getrouwd. Tweede generatie Turken in Duitsland. Kwamen er in 1969, mijn geboortejaar. Begonnen aan hun fietstocht op hun trouwdag. Onderweg naar......? Yep, Turkije. Naar hun vakantiehuisje. 25 jaar geleden gekocht "Nu niet meer te betalen."

Ik ontmoet het echtpaar 's morgens bij het ontbijt. En onderweg nog een keer. Hij is zelfstandige (autospuiter) en heeft het zakelijk heel goed op orde. Zijn zoon zit in de onderneming. De schaapjes zijn al langer op het droge. Thuis staan 3 verschillende BMW motoren in de garage. In december wacht een reis naar Australië. Ze hebben veel gezien.

Als het gaat over langere reizen, weg zijn en even niet arbeiten maakt Adem een mooi metafoor. We zitten op dat moment tegenover een voormalig treinstation met rangeerterrein.

 "Het leven is als een treinstation. Je stopt er. Verandert misschien van spoor en gaat dan door. Het spoor 'von die rente' (het pensioen) is dat je naar het rangeerterrein gaat. Daar sta je dan. Maar te staan. Nicht gutt."

Een wijze levensles. Ik krijg bijna de neiging mijn koers te verleggen. Naar Turkije in plaats van Rome.

"Mooier dan nu zal het nooit gaan", zingt Huub van der Lubbe weer. Zo is het. Wat een dag. Het zet aan denken.