Alles kan anders zijn

Dit is een ietwat zure blog met een happy end. Over getallen, nummers, cijfers en morgen kan alles anders zijn. Eerst de getallen. Het is mijn dertiende dag op pad. Wie mij kent weet dat dertien een geval apart blijft. Dan draagt een kl*te tegenwind, de hele dag, ik herhaal, de héle dag, niet bij aan de feestvreugde. Zo, dat moest er uit.

Als wandelaar luister ik regelmatig naar een muziekje of de radio. Op zaterdag is De Taalstaat op NPO1 al jaren een baken, een relaxmoment. Met het 'geflaker' aan mijn kop van de wind vandaag heeft luisteren geen zin. 

Dus doortrappen dan maar. Iets na 12 maak ik pauze in een gehuchtje met een kleine metzgerei. Ik krijg er een gratis koffie. Lief van de dame. De Bikkel tank ik ondertussen in het 'huis van de Heer'. Oftewel in een stopcontact van de kerk. Bij vertrek rits ik mijn broekspijpen af. Voor het eerst ben ik vanmorgen zonder handschoenen aan vertrokken. Voor het eerst rijd ik nu in mijn melkflessen. Maar 'het flakert' nog steeds. 

Een tweede lichtpuntje. Net achter Vilshofen an der Donau tik ik de eerste 1000 kilometer aan. Ik maak er een fotomomentje van terwijl ik tegenover een altersheim sta. Hoor ik in de verte schoonmoeke Annie: "Waat, 1000 kilometer? Dét meinste toch neet." 'Jawel Annie, ik had het ook niet gedacht. Ik fiets trouwens langs de Donau en niet meer langs de Main.' 

Ankerplaats voor de nacht, Passau. Delen van de Dom worden er net als in Regensburg, gerestaureerd. De binnenkant van het godshuis is fantastisch mooi.

Na tot rust te zijn gekomen en wat geslenter door die Altstad besluit ik tot een kort fietstochtje langs rivier de Inn. De wind is gaan liggen. Rustgevend. 

Morgen trekt ik de grens over naar Oostenrijk. Servus. En in Hongarije gaan mensen naar de stembus. Zondag; een dag dat alles anders kan zijn. Wordt het een happy end? Het zal me benieuwen.