Unglaublich doch

Maart roert zijn staart. In april gaan alle vogels van Bill. Daarom fluiten ze nu zo blij én leggen ze in mei een ei. En verder in mei? Dan vindt natuurlijk al heel wat jaren Moulin Blues plaats. Twee keer mocht ik met Starfish Bowl op het podium staan. De laatste jaren hield ik als vrijwilliger een oogje in het zeil onder de noemer sfeerbeheerder. 

Sfeer zat er deze morgen niet direct in. Het regent en de vooruitzichten zijn, laten we eufemistisch zijn, matig. Een geluk is dat ik goed geslapen heb en me uitgerust voel. De tent verdwijnt nat in de ortliebtas en dapper ga ik aan de slag tussen twee verwachtte buien in.

In Kelheim duik ik een heerlijke metzgerei binnen voor een innerlijke versterking. Buiten gaat het los. Goed getimed Tinman. Kelheim is de plaats waar ik aanhaak op de Donauradweg die me richting Wenen leidt. 

Als koffie, brötchen en kuchen zijn verzwolgen in deze hongerige wolf -en de krant is door gescrolled- is bui één overgewaaid. Mooi, Bikkel aanzwengelen voorwaarts! Heeft u trouwens ook gelezen over de zeldzame burgeroorlog (lees: brute moordpartijen) onder een grote groep chimpansees. Bizar.

Als bui twee zich meldt ben ik, zum gluck bij een brug (brücke). De hemelse zegening duurt iets langer, vrees ik. De temperatuur? 7 graden. F*cking 7 graden. Ja, dat is redelijk vernikkelen. Ondanks mijn gehups, rek- en strek- en ander warmhoudoefeningen.

Uiteindelijk, na een dik uur, is de bui klaar met gieten en pak ik de draad, redelijk verkleund weer op. Mijn liefje belt. Ze steekt me een hart onder de riem. Het juiste moment. Verwarmend. Ik peddel door, kom enigszins op temperatuur en geniet van de prachtige binnenstad van Regensburg. De Dom staat met één toren in de steigers. Het heeft geen invloed op mijn opkrabbelende moraal. Kerken en -torens staan vaker in de steigers. Nederweert heeft er ervaring mee.

Het eerste deel van de route bestond uit zuigend en zeiknatte grindpaden. Het tweede deel was veelal geasfalteerd. Deel drie, richting ankerplaats Straubing gaat het weer door de eerstgenoemde drek. Als de smerige Bikkel gestald staat bij het gasthaus van dienst en ik de tent in een droge ruimte kan opzetten om verder laten drogen keert de sfeerbeheerder in me terug. "Darf ich ein weizen fraulein?" 'Naturlich.' 

Het aantal kilometers op de teller? Vertel ik liever niet, want dat geloof(de) ik zelf niet. Allez dan. Ik hoor PM al zeggen: "I shit you not." Precies. Exact hetzelfde aantal als gisteren, 103,4 km. Unglaublich doch?