Holbewoner

Of Hongaren op eetgebied 'scherpe rakkers' zijn? Ik heb me er niet in verdiept. Poesta, vlees, paprika, dat is 'mijn kennis' zo'n beetje. Beschamend weinig dus. Generaliserend misschien maar, ik ga die kennis bijspijkeren de komende dagen. 

De dag van vandaag. Om door een ringetje te halen. Wenen verlaten gaat soepel. Wat een pracht stad en fietsvriendelijk. Het Ernst Happel Stadion bezoeken is een mooi afscheid cadeautje voor mezelf. Daarna stuur ik Bikkel richting Donau. Er volgt een zalige route door de natuur, in stilte terwijl de lieve heer een windje in de rug geeft.

Voor het eerst met opgestroopte mouwen gereden deze reis, voor het eerst zonnebrand op de neus gesmeerd en voor het eerst (op één dag) fietsend de grens over van Oostenrijk naar Slowakije (hallo Bratislava) en van Slowakije naar Hongarije.

Nog eventjes terug naar gisteravond. Nederland heeft bijna alleen nog maar gestandaardiseerde concertzalen. Er werken vrijwilligers. Dat is zo. Veel zalen, vaak nieuw gebouwd (of flink verbouwd) worden fabrieksmatig (lees bedrijfsmatig) gerund. In Duitsland en ook Oostenrijk, zo weet ik nu, doen oude fabriekslocaties dienst als culturele hotspots. Met veel paradijsvogels achter de kassa of bar (lees: tattoos, piercings en uitzonderlijke kapsels). Voor de geciviliseerde en verantwoorde tributebands bezoekers, om maar een dwarsstraat te noemen, zijn dit vaak holen. Too much.

Harrowed is een kleine Zweedse Death Metal band die zijn kunsten in dergelijke holen vertoont. Kort, krachtig en intens. Blij dat ik er bij was. Vooraf nog een babbel gemaakt met zanger drummer Adam Lindmark. Ik voel me af en toe-én nog steeds graag- een holbewoner. 

Terug naar de lokale eetgewoontes. Ik heb vanavond een pizza inferno gegeten. Die vlammende. Net als de rest van de dag.  

Ankerplaats is Rajka, Hongarije. Op de teller staan 95 km.