Jack Spaak

Met 38 km tot Wenen lijkt zich een zeer rustig dagje af te tekenen. Het is met afstand de kortste dagafstand. Ik vertrek zonder vestje of regenjasje. Ook dat is voor het eerst. 

Het eerste uur dendert lekker door. 24 km staat op de teller als ik besluit de Bikkel, aan de oever van de Donau in het zonnetje, van zand en modder te verlossen. Had ik gezegd dat de regen van twee dagen geleden vol saharazand zat? Alles was smerig, ook de regenjas, schoenen, helm, etc.

Poetsen dus. En ja, daarvoor heb ik een poetsdoek en borstel bij me. Bij het achterwiel aangekomen blijkt een spaak gebroken. Chips. Ik bel mijn 'fietsgoeroe' Richard V. voor advies. Doorrijden kan, maar beter is vervanging. "Je gaat tenslotte nog een end." 

Bij de eerste werkstad, een stuk terug, hebben ze geen reserve spaken (duh!), de tweede fietsenzaak, nog verder terug, is op woensdag gesloten en de derde is blijkbaar jaren geleden al vertrokken. Dat zegt een voorbijganger als ik op het adres ben dat via een bord langs de Donau Radweg was aangegeven. 

Dan maar door. In Wenen stad passeer ik bij toeval een piepklein fietsenmakerszaakje. Ik leg het probleem voor. "Dat kan ik voor je repareren", zegt de grijzende man die Thomas heet. "Maar het wordt wel een zilverkleurige spaak, zwarte heb ik niet." 'Van mij mag het zelfs een goudkleurige zijn', antwoord ik. 

We lachen er samen om. Na enig geworstel om de Bikkel in zijn  zaak te krijgen, werkelijk elke centimeter van zijn werkplaats(je) wordt benut, kan de operatie beginnen. Een half uur later sta ik buiten mét een uitgebalanceerd achterwiel met tig zwarte en één nieuwe 'zilveren' spaak.

Thomas gaat het weekend er met de motor op uit. Naar de Nürnbergring. "Eine ganze strecke." Hij wenst me veel succes met de rest van de reis. Ik hem ook. In gedachte noem ik hem Jack Spaak. Geen idee waarom.

Voor nu feierabend, met de hop-on-hop-off bus de stad bezichtigen en vanavond naar Harrowed (SWE) en Kardroz (AUT).