Jazeker Annie

Met enige regelmaat brengen we nog een bezoekje aan schoonmoeke Annie. 91 is ze inmiddels. Een mooi mens. Dankbaar dat ik haar ken.

Door de jaren heb ik de nodige stopwoordjes en -zinnetjes van haar leren kennen. Eentje is "Dét meinste toch neet" (vrij vertaald: Dat meen je toch niet). 

'Meinste' klinkt -met een beetje fantasie- als Mainz. Mainz is één van de steden die ik vandaag passeer. Het is er rustig. Duitsland viert Karfreitag. Daarvoor ging het al door een mooi rivierenlandschap en langs opvallend veel volkstuincomplexen.

Goede Vrijdag. Het windje in de rug en een flets zonnetje. Relax Tinman.

In Mainz draai ik van de Rijn richting de Main nadat ik snel de Paashaas heb gegroet. Grappig hoeveel mensen (vooral kinderen uiteraard) op de foto gaan met het beest. Een idee voor het horecaplein, Raadhuisplein of Lambertushof? 

In Opelstadje Rüsselsheim stuit ik toevallig op een treffen. Niet van Opels, maar van ronkende Amerikaanse bakken, a'la American Day in Weert en Americana Village in Nederweert. Beide events zijn niet meer, althans niet in het Weerterland. 

Ik ronk verder met mijn THZ (met ondersteuning) en zet koers richting Mainhattan, oftewel Frankfurt. Stad van de ECB (Europese Centrale Bank). Maken ze zich druk over de financiële situatie? Relax, het is Goede Vrijdag Tinman. 

Waar het zeker druk is, is aan de oevers van de Main. Flanerende families, verliefde stelletjes, joggers, you name it. Ik ben verstandig en loop met de meute mee in plaats van te slalommen. Als de dagjesmensen zijn verdwenen (dag mensen) nader ik mijn ankerplaats Hanau. Geboorteplaats van.......

Einde van dag 5. Er prijken (in totaal) 407 km op de teller. Zonder bipspijn. Poeh, niet gedacht. In de verte hoor ik Annie: "Dét meinste toch neet!" Jazeker Annie. En morgen trappen we vrolijk verder.