Kalm kunnen blijven

In een bedje op de boot van Civitavecchia naar Barcelona. Ronny James Dio zingt op de achtergrond het prachtige Stargazer. "Now were do we go." 

De Capricaanse rustdagen en het besef dat ik na aankomst in Barcelona de terugreis begint, komen binnen. Want dan is nog maar een stukkie Tinman. Jezus, wat een bijzondere reis.

Ik scrol door de berg foto's. De plaatjes bevestigen de beelden in mij hoofd. Damn, veel gezien zeg.

De rustdag(en) in Capranica zijn benut om uitgebreid(er) voor mezelf te koken, mét een lekkere wijn, en om op mijn gemak te ontbijten, mét eitjes, verse broodjes, koffie en een broodje zoet als toetje. Thuis dagelijkse, zo niet wekelijkse kost. Het uitgebreide ontbijtje, van en voor mezelf, is het eerste van de reis. Ik haal herinneringen op. Voel me tot rust komen. 

Capranica is etappe-plaats van de Via Francigena. De pelgrimsroute loopt vanaf het centrum naar Sutri. Een prachtige etappe door een kloof. Ik kan het niet laten en stiefel de route. Ben ik een wandelaar of fietser? Ik snuif de lucht op. 'Once a hiker, always a hiker.' Wandelaar dus. En een beetje biker. 

Mijn gedachtes gaan automatisch ook terug naar Hongarije, toen ik me met Bikkel en al door een kloof worstelde. Hoe de 'probleemknie' zich voelt? Hij houdt zich 'kaduuk' vandaag. De hele reis al. Goed zo, 'knook' Hemelvaartsdag 2026. Alleen in een kloof. Het voelt bijna hemels.

Even over een andere boeg. Onderweg 'strofte' ik regelmatig over de OsmanAd. De navigatie app heeft één probleem, noem het uitdaging, het aantal mogelijkheden is zo uitgebreid dat het tijd kost om de app te leren kennen. Je moet ook een beetje digitaal onderlegd zijn. Dat ben ik niet echt dus; het heeft me tijd gekost. 

Van Capranica naar Civitavecchia rijd ik voor het eerst een helemaal eigen gemaakte gtx route die bergen en drukke wegen weet te vermijden. Globaal volg ik eerst een stukje VF, dan richting Barbarano Romano, Blera en Monte Romano. Vandaar over een stille weg, deels gravel, deels asfalt. Ik bevind me in het dal van de rivier Mignone. Het landschap is prachtig. Bijna Zuid-Engels. Naarmate de kust nadert neemt de wind toe. Hoe toepasselijk. 

Van een afstand zie ik de veerboten al. Wat een gigantische schepen. Als ik daar maar niet op verdwaal. In Civitavecchia scoor ik de laatste Italiaanse pizza. Hij is van het formaat 'kan niet groter' en hangt half over het bord. Is het een recordpizza? Zeker weet ik het niet, ik denk het wel. 

Een nieuw record voeg ik deze dag wel met zekerheid toe. Die van de langste schuilbeurt. Rond 13.00 uur duik ik een koffie barretje binnen. Het begint te regenen. De bui was aangekondigd dus niet verrassend. Wel de duur ervan. Tot 17.15 uur regent het nattigheid. De zaak sluit om 14 30 uur. Ik mag op het overdekte terras blijven zitten en er is stroom beschikbaar. Gelukkig heb ik genoeg tijd. Tijdens een reis als deze moet je vaak bikkelen, maar soms ook kalm kunnen blijven.

Het inschepen verloopt redelijk vlot. De boot heeft 10 verdiepingen. Ik parkeer mijn IJzeren werkpaard op dek 3, dat van de stoere trucks. Goed gezelschap. Iets voor 23.00 uur gaan de trossen los.

Ciao Italië, Spanje here we come.