Zeker geen regenfan

Een beenbreuk, een bijna hersenschudding en een hartinfarct. Het gebeurt allemaal binnen familie- en vriendenkring op het moment dat ik van Civitavecchia naar Barcelona vaar. Gelukkig is er goede zorg voorhanden voor de patiënten. Ik wens allen een spoedig herstel. De oversteek verliep overigens rustig. De schuit schommelt weliswaar 's nachts. Een extra reden om stabiel te blijven Tinman.

Barcelona is een drukke en (peper)dure stad wat betreft overnachten. Dankzij de hulp van een Nederweertenaar, gevestigd in de stad, snurk ik nog enigszins betaalbaar in het bovenste nest van een stapelbed, in een kamer van zes. "Am I to old for this?" Het moet maar.

Om 22.30 uur verlaat ik de boot en de haven. In het centrum is het erg druk. Veel fietsverkeer ook. Er is nog een hardloopevent gaande. Vlak bij de finish steek ik als een haas het parcours over. Aan het tempo te zien zijn het de laatste binnenkomers. Iets voor middernacht kom ik aan bij het hostel. De fiets kan ik gelukkig backstage parkeren. Dat is mooi. Een biertje en 'my bunk bed' opzoeken. 

Zondagmorgen trap ik rond 9.30 uur af voor een relaxte fietsdag. Toch nog goed geslapen. Het gaat eerst door een nog rustige stad. Ik maak een uitstapje richting de berg  Montjuic. Pittige klim. Ik passeer het Olympisch stadion, vernoemd naar Lluís Companys, president van de Generalitat de Catalunya, die werd geëxecuteerd door het Franco regime. FC Barcelona gebruikte het stadion de afgelopen seizoenen vanwege de renovatie van Camp Nou. Het uitzicht is prachtig. Ik peddel ook richting Sagrada Familia. Als de mensenmassa toeneemt draai ik Bikkel 180 graden. Vamos, op naar het noorden. 

Zoals Huibert uit Nederweert al aankondigde (zie de reacties) bestaat het eerste stuk uit slingeren en slalommen. Langs heel veel dagjesmensen, hardlopers en ander flanerend voetvolk. Wat hij niet vermeldde, de naaktstranden. Ik passeer er twee. Grappig, al die zondagse borsten, billen en pielemuizen.

in El Masnou parkeer ik de Bikkel op het strand in het zand. Tijd voor een salade en een koele Estralla. Mijn meisje zou hier absoluut gedijen. Ze heeft vier jaar in Spanje gewoond en gewerkt. Dan gaat het land in je bloed zitten. Uiteraard, ze houdt van mij (en ik van haar), maar zeker ook van Spanje, Spanjaarden en de Spaanse taal. Wat een genot om hier te kunnen zitten. 

Na deze zéér aangename onderbreking trap ik door tot Calella. 88 kilometers op de teller. Ik vind er een zalige kamer. Zonder andere snurkers, zonder stapelbed.

In Nederland regent het. Vandaag, maandag, is hier ook 70% kans op nattigheid. De dagen daarna schiet de temperatuur omhoog, richting 26 graden en blijft het droog. 

Dat doet met besluiten om een dagje langer van Calella te genieten. Ik heb de tijd, ben geen mooi weer rijder maar zeker geen regenfan.