Kom op Eric

30 augustus 2013 - Bellinzona, Zwitserland

Rustdag in Bellinzona. Een hele dag rusten is vermoeiend. In mijn geval betekent rusten namelijk: niet lopen. Het linkerpootje blijft opspelen. Ik moet mijn verstand gebruiken en het lijf niet over de kling jagen. Eerlijk gezegd baal ik ervan met deze (lichamelijke) beperkingen geconfronteerd te worden. Voor diegenen die me niet zo goed kennen, ik ben al heel wat jaren een wandelaar en ik kan best een stukje doen. 20, 30, 40 km: normaal niet zo'n probleem. Ook Kennedymarsen gaan over het algemeen goed. Hier wijst mijn lichaam me op mijn plek. Dus hang ik vandaag een groot deel van de dag op mijn bed in een kleine kamertje van het hostel en bereid ik de route voor de komende dagen voor. Ik lees wat en luister naar de radio. De middag kruipt voorbij als een naaktslak.

's Ochtends ben ik even de stad in geweest. In het centrum zit een schoenmaker. Wij noemden zoiets altijd Hakkenbar. Nu weet ik weer waarom. Voor tweeëntwintig Franken zet de man nieuwe hakken op mijn schoenen en lijmt hij het stukje zool dat los dreigt te raken.

Om het wachten van de reparatie te verzachten, bezoek ik het Archivo & Biblioteca Cantonale. "No", de archivaris weet niks van Nederweertenaren die 200 jaar geleden vanaf Bellinzona richting Peelgemeente stiefelden. De man is behulpzaam en we keuvelen wat in het Duits. Ze hebben ook boekjes over de Via Francigena. Ik heb me (nog) nauwelijks verdiept in het Italiaanse deel van de route, dus ik neus wat door de pagina's. Op de terugweg naar de schoenlapper is een Cola-automaat aardig tegen me. Op het flesje staat Schatz. Ik maak een foto en stuur deze later naar het thuisfront.

Intussen besef ik dat Zwitserland voor lopers een waar Walhalla is. Ik heb geen kaart nodig gehad vanaf het moment dat ik de Via Gottardo (7) volg. Maar hoe goed is de Via Francigena eigenlijk aangegeven? Morgen verlaat ik de 7 en start het zoeken via mijn Osman weer. Ik loop dan nog in Die Schweiz, maar dan kan ik alvast een beetje oefenen voor Italië.

De voertaal na de Gotthard is overigens Italiaans, maar dat had u al gedacht. Eigenlijk is heel veel hier 'op zijn Italiaans'. De koffie, het eten, het tijdstip van eten, het flaneren, de kranten en hun koppen. Daarover gesproken. In een kiosk hebben ze ook Duitse nieuwsbladen. Er staan kwaliteitskranten, maar ook de bekende rioolblaadjes. En laat daar onze Silvie van der Vaart op de voorpagina staan! Toch een beetje een thuisgevoel.

Nog meer te melden? Jawel, gisteravond en vanochtend bij het ontbijt was er een leuke ontmoeting met de 18-jarige Eric Ulrich. Het was eigenlijk al de vierde keer dat we elkaar zagen en de derde keer dat we elkaar spraken. De eerste keer zaten we samen aan tafel in het hostel in Luzern. Het gesprek was toen vrij oppervlakkig. Hij, student uit Bern en nog met vakantie. Ik, de wandelaar.

Twee dagen later zie ik hem met een jonge vrouw passeren als ik met Ed op een terras zit in Amsteg. Tig kilometers van Luzern vandaan. Ik ben hoogst verbaasd. De jongen en het meisje zijn de bocht om voor ik iets kan zeggen. Weer een dag later zien we elkaar opnieuw. Nu in het hostel van Hospental. We spreken dan voor het eerst iets uitgebreider.

Eric doet de hele Via Gottardo, dus van Basel tot Chaisso. Knap. Dat is toch net iets anders dan een weekje zuipen op een camping in Zeeland of Valkenburg. Niet dat ik iets tegen Zeeland of Valkenburg heb hoor. Eric (geen familie van Lars) is een pienter manneke. Hij gaat de biochemische richting in. In Zwitserland, met zijn farmaceutische industrie, is daarmee wel een goed belegde brood te verdienen.

Gisteravond spraken we onder andere over de zwaktes en de kracht van de Zwitserse economie. Eric kent de belangrijkste kurk, het bankwezen én het bankgeheim! Maar hij kent ook de rol van de banken tijdens de oorlog en wat de verhouding met Nazi Duitsland was. Hij vertelt het uiterst beschouwend en nuchter en neemt er afstand van! Nogmaals, een intelligente jongeman. Die komt er wel. Laat hem iets moois uitvinden waar we allemáál iets aan hebben. Als dat te hoog gegrepen is, dan in ieder geval iets om elke dag 30 km of meer te lopen zonder ergens last van te hebben. Zet hem op Eric. Ga ik intussen verder met mijn rustdag. Pffffff.

(red.)

Foto’s

14 Reacties

  1. Rosemarie Baumgarte:
    30 augustus 2013
    Wat blijf je toch leuk schrijven ondanks tegenslagen. Het lijkt mij inderdaad het ergste om te moeten stoppen vanwege lichamelijke problemen: voeten die niet meer willen, een rug die protesteert of het gewicht dat te zwaar op schouders drukt. Maar je bent een geoefend wandelaar in vergelijking met mij en volgens mij ben je al op de helft! Zet hem op!
    Ik hoop voor je dat de problemen met de nodige rust verdwijnen en dat je heerlijk verder kunt wandelen door Italie!
    Rosemarie
  2. Ria ( Rietepiet):
    30 augustus 2013
    Komt wel goed schatje!

    Dikke knuffel, Ria.
  3. PM:
    30 augustus 2013
    Amigo,

    Heb je de Mr Miyagi truc al toegepast (karate kid). In hande spugen, in handen wrijven en plek des onheils masseren. Helpt!

    cheers

    PM
  4. Wubbe:
    30 augustus 2013
    Marcel, een rust kan echt vermoeiend zijn, je bent uit je ritme. Je wilt wandelen, daarom neem ik vaak genoegen met een halve rustdag. 'S ochtends onderweg en in begin van de middag vullen met rust 'activiteiten'.

    Je schrijft heel beeldend. Ook mijn ervaring is dat het maar weer eens blijkt dat vaak de kleine dingen groot of zelfs ontroerend kunnen zijn. Het kan een ontmoeting zijn, een mooi uitzicht, een opkomende gedachte, hiervan kan ik onderindruk komen. Of je nu met de benenwagen of op de fiets onderweg bent je beleeft de reis met al je zintuigen zeer intens.

    Veel mooie voetstappen in Italië, het land van de eevoudige barretjes, maar met goeie koffie.
  5. Noud Maas:
    30 augustus 2013
    Ik weet niet of je deze lijst kent, Marcel: de goedkope overnachtingsplaatsen langs de Via Francigena in Italië. De lijst is actueel (juni 2013) en samengesteld door de Italiaanse zustervereniging van de VF: http://www.viefrancigene.org/static/uploads/www.viefrancigene.org/elencoospitalitapellegrina.pdf

    Groot voordeel is, dat de overnachtingsplaatsen relatief goed verspreid liggen (behalve in het zuiden van Toscane), dus als er onderweg een pootje of iets anders begint op te spelen dan ben je meestal niet ver verwijderd van een goedkope brits en (misschien wel belangrijker) van behulpzame mensen die vaak zelf ook een pelgrimsreis hebben gemaakt!

    Go Tinnemans, go!!!
  6. Noud Maas:
    30 augustus 2013
    @Wubbe: herken wat je schrijft over die "halve dagen"; zo werkt(e) het bij mij ook, maar kan niet in de hersenpan van Marcel kijken (misschien maar goed ook ;) ) dus weet niet of het voor hem ook zo werkt.
  7. Tiny en Wim:
    30 augustus 2013
    Hey Marcel, volg nog altijd je geweldige verhalen, volgende week gaan we met 4 personen een weekje wandelen in Wallis en wel in de plaats Crans Montana, dus we zitten niet zo heel ver van mekaar, succes verder, Gr. Tiny en Wim
  8. Will:
    30 augustus 2013
    Hey Marchelly,

    Na zo'n ingelaste rustdag zal je drive, nu je Italie kunt ruiken en misschien wel kan zien, om de grens over te stoempen er zeker niet minder om worden. Heel veel succes ook met je linkerpootje !! (komt goed tin-men)

    ps. kun je het nog steeds zonder sigaretten de dag door komen??

    groetjes Julia&Will
  9. Sylvia Pubben:
    30 augustus 2013
    Hey Marcel FF van 3 dagen bijgelezen en je schiet al aardig op. Nog steeds boeiend om je verhalen te lezen. En blijf voorallll doorgaaaaaaan...

    Grtjs Sylvia
  10. Mieke Raemakers:
    30 augustus 2013
    Ik ben wel benieuwd waar de pijn in je voet precies zit, misschien zijn er wel een paar acupunctuurpunten die je zelf kan masseren, waardoor je minder last krijgt #durftevragen
  11. Miek vd. Voort:
    30 augustus 2013
    Vervelend die voet, maar daar had je het gisteren al over.
    Houd het goed in de gaten en anders goed koelen.
    Hopelijk hoef je het met de finish in zicht, niet op te geven
    Ik duim voor je Marcel, zet 'm op.
  12. Esther:
    31 augustus 2013
    Hallo Marcel.
    Het valt niet mee als je lijf niet wilt doen wat jij wilt.
    Luister naar je lichaam. Rust voor je lijf en in je bol.
    Regelmatig kom jij in gezelschap ter spraken, m.n dus jouw voetreis. Ook mensen die jou (net als ik) niet persoonlijk kennen leven met je mee. Met jouw reis, jouw doel. Respect en bewondering alom!
    Iedere dag kijk ik uit naar een verslag van jou.
    Sterkte met je voet en hoop dat de hakkenbar goed werk heeft gedaan zodat je voet beter ontlast wordt.
  13. Gijs Brackenie:
    31 augustus 2013
    hoi Marcel, mooie belevenissen omgezet in mooie verhalen, tis wel ff een totaal andere reis dan een ritje Italia met de vrachtwagen, waarover je snel uitgeschreven zou zijn, je leert veel mensen kennen en je ondervindt overal en van heel veel vrienden en bekenden steun, kop op, schouders eronder en door, het einddoel komt dichterbij, heel veel suc6 en sterkte met je linker pootje, ik blijf het volgen, grtjs di nonno
  14. Dae angere Ed:
    31 augustus 2013
    Ten Years After

    Hoi Marcel, ik weet niet of je het beseft maar het is 1 sept precies 10 jaar geleden dat we met zijn vieren vertrokken naar Capranica.
    En naar Florence. Terwijl we wegreden bij Aan vijftien 16 zeg ik tegen je “ draai hier maar de hoek om en dan roepen we tegen die vrullie, We zijn er !!” Uiteindelijk zijn we toch in het echte Florence belandt.
    Voor mij was het toen de eerste en enige keer dat ik in Capranica ben geweest. 2 september kwamen we daar aan. Dàt gaat je niet lukken, maar is verder ook niet belangrijk.
    Met zo’n jubileum kom je automatisch uit bij Ten Years After – Going home ..
    Luister hoe Alvin Lee zijn ADHD omzet in gitaarklanken.
    Het ga je goed en tot gauw
    Edward