Nesttijd

Of ik herkenbaar ben, als Nederlander, als Limbo, als iemand uit de gemeente Nederweert? Zekers. Wel een kwestie van details.

Iemand die goed kijkt zag vanaf het begin twee lintjes met de clubkleuren van de gemeente Nederweert (groen, wit blauw). Vanaf Capranica Italië prijkt op de stuurstang iets kleins rood-wit-blauw.

De juiste volgorde in plaats van dat activistisch omgekeerde variant gereutel. En dan is er het reflectievestje. Achterop staat een logo en de niet te missen tekst Samen groots, samen doen!

In Kroatië werd ik er door een landgenoot op aangesproken. Daarna niet meer. Tot gisteren. Langs de Rhône passeerde ik een ouder (echt)paar. "Hey Nederweert", klonk het. Ik minder vaart. Ze komen uit Helmond. Een leuk gesprek volgt waarna ik door kachel. Ik heb nog een stukje te gaan.

Aangekomen op de camping komt vrij snel iemand naar me toe met de vraag "Jij bent Nederlander?" Het hesje ligt opgefrommeld in de helm en hangt aan het stuur. Dat kan het niet zijn.

"Je vraagt je misschien af waar ik dat van weet" gaat de man verder, "ik zie dat aan je fiets, een Bikkel." Opnieuw volgt een leuk gesprek. Over de reis, de fiets, Frankrijk, koetjes, kalfjes. Lekker ff Hollands lullen. 

Vanwege de verwachte hitte vertrek ik vanmorgen vroeg. Sowieso kwetteren de vogeltjes je de tent uit. Om half 7 rijd ik aan en vlam prompt een ochtendrecord. Om 12.00 uur staan 74 km op de teller. 'Bamm Jonge'. Onderweg heb ik dan toch twee keer pauze gemaakt, koffie gedronken, verse croissant en pain chocolate gegeten.

Lyon is een grote stad. Vooraf vond ik het best spannend. Ook omdat een jonge Duitse fietser die op de camping stond daags ervoor problemen had de juiste weg te vinden. Ik scheur er uiteindelijk moeiteloos doorheen. Daarmee verlaat ik rivier de Rhone alweer. De route gaat over in de oevers van de Saone.

Was het een goede keuze om niet door het Grande Massive te gaan? Ja. De Rhone route is druk befietst. Zeker deze periode (Pinksteren). Sommige stukken trekken zich wat lang maar over het algemeen absoluut de moeite waard. Met mooie uitzichten op de heuvels en bergen, wijnvelden en fruitgaarden en de karakteristieke Rhone bruggen.

Ik kan nog veel meer schrijven. Live praten is echter leuker. Dat deed ik gisteren tot het donker werd met de jonge Duitse radfahrer, onderweg naar zijn familie in de buurt van Montpellier. Dat deed ik vanavond met een Eindhovens stel op een kleine camping.

130 km staan op de teller. Nu is het donker, muggen steken me onderhand lek. Tijd voor het nest.