One hundred and....

In Limburg kwamen vorig jaar 58 mensen om in het verkeer, 21 meer dan in 2024. In 'mijn provincie' steeg het aantal dodelijke verkeersslachtoffers ten opzichte van de rest van Nederland het meest. Slik. Ik las het in de krant. Digitaal. Want Dagblad De Limburger wordt hier niet bezorgd.

Statisch bevind ik me in de gevarenzone. Het aandeel mannelijke slachtoffers nam toe én e-bikers zijn vaak het haasje. 

Hazen heb ik niet gezien onderweg. Wel opvallend veel kuifeenden, gaaien en grauwe- en nijlganzen en mannen in harige pakken. Later meer daarover. O ja, ook veel grind en stof én grind én stof. Damn. Bijna de hele dag worstel ik me langs het Donau Main kanaal.

Worstelen, omdat het de eerste, ik schat 35/40 km, 'leep' vals plat blijft gaan. Niet constant. Maar het voelt als constant lichtjes bergop fietsen. Met een windje op de snuit. En bij de sluiscomplexen is het ff pittig. Zeker wel. 

Ik leg onderweg twee keer de Bikkel aan het infuus. Noodzakelijk. De eerste keer bij een bakker, de tweede keer bij een 'laadkast' bij het Rathaus van Dietfurt an die Altmühl. Geweldig initiatief die kasten.

Het kanaal wordt nauwelijks bevaren. Vier, vijf boten tel ik. En qua tegenliggers houdt het ook niet over. Nauwelijks fietsers. Een enkele wandelaar met of zonder hond. Als ik hier al überhaupt een ongeluk zou willen meemaken, of veroorzaken, dan zou ik zelf in het kanaal moeten rijden. Dat doe ik niet, "ich kämpf mich durch". Ik denk dat de route vanwege het grind, het stof, het gehobbel-de-bobbel en het vals plat niet populair is.

Tot Dietfurt. Want vanaf daar gaat het eigenlijk constant, geleidelijk én omlaag. De ondergrond is ook een héél stuk beter. Lekker. Ik bijt een reep weg en trap nog een flink stuk, flink door. Weg rotgevoel van de ochtend.

Ik verblijf nu op een zeer alternatieve baueren hof/ -camping. Er loopt hier een clubje mannen rond die zich hier al 'voor het 15e jaar treffen'. Als wolven en andere harige dieren. Disney, maar dan anders. Het is een gevoel, aldus de ogenschijnlijk leider van de roedel, terwijl hij met een hand op zijn hartstreek klopt. Een beetje vreemde snuiters. De foto met twee van hen spreekt voor zich denk ik.

Klaar voor vandaag. Vannacht slaapt Tinnie in zijn eigen Tarptent hotelletje. 

Daarmee kom ik bij de kop van dit stukkie. Want de teller staat aan het einde op.....104 km.