Met de geit

12 september 2013 - Berceto, Italië

Een prachtige dag achter de rug. Het landschap is veranderd, er kan weer af en toe serieus een heuvel op gebuffeld worden en het weer is perfect. Ik voel me een gelukkig mens. Van de Duitse pelgrim is vrij snel afscheid genomen. Zij vond bijna alles prachtig en wilde daar foto's van maken. Als iets niet prachtig was kon (of wilde?) ze zich daar over opwinden. Waar kunnen mensen zich toch druk over maken! Over negen dagen treft ze in Lucca een goeroe die ze eerder in India ontmoet heeft. Mooi. Ik ben blij dat we na een bak koffie op een splitsing komen waar onze wegen zich scheiden. Niet ondenkbaar dat ze hetzelfde heeft gedacht.

Daarna gaat het gas op de zuigers: lijf en leden voelen sterk. Het is een genot om omhoog en omlaag te denderen. Complimenten aan de routemarkeerders. De Via laat zich uitstekend volgen. Ik kreeg een tip af en toe de SS62 te nemen die nagenoeg parallel loopt. Dat doe ik niet en ik adviseer iedereen gewoon de bordjes en roodwitte markeringen te volgen. Na het vele asfalt van de laatste dagen is het gewoon zonde dit schitterende stuk van de route te verruilen voor (opnieuw) teer. Na een kleine 32 km land ik om 16.00 uur in Berceto. Ik tref George (62) een Schotse pelgrim die me de weg wijst naar het onderkomen. De supermarkt ligt tegenover en we besluiten zelf te koken. George heeft een rustdag genomen.

We voeren een fijn gesprek. De kost is lekker, de onderwerpen van gesprek zwaar. We hebben het over de EU, WO II, WO I, het pelgrimeren én over het feit dat zoveel Nederlandse pelgrims onderweg zijn. Onlangs trof hij Ton, een boom van een kerel 'who was going ready fast.' En gisteren deelde hij het onderkomen met ene Wim. "I know them," zeg ik. "They all from Limburg."

George ligt inmiddels te slapen, ik drink een laatste slok Gutturnio Frizzante. Morgen stijgt het verder richting Passo della Cisa. Daarna wordt de wijn alleen maar beter. Volgens de Duitse is de pas het hoogste punt van de Via in het Appenijnen gebergte. Dat had ze uit het boekje waar ze regelmatig uit citeerde en waardoor we dan stil stonden terwijl het juist vooruit moet gaan. Ook met de geit.

Foto’s

7 Reacties

  1. Erna Vestjens:
    12 september 2013
    En alweer nieuwe mensen op je pad. Zeer gevarieerd nog wel. Maar wel heel bijzonder dat je ze ontmoet en er een praatje of een stuk van je wandeling mee kunt maken.
    Ik vind het ook heel bijzonder dat het lopen je zo goed vergaat. Sjiek !!! Succes weer voor morgen en slaap lekker straks.
    groetjes Erna
  2. Miek vd. Voort:
    12 september 2013
    Jij leert nog eens mensen kennen. Volgens je verhaal heb je een hele fijne route gehad en ging het lopen bijna van zelf. Hoeveel kilometers moet je nog Marcel? Ben niet zo'n aardrijkskunde freak.
    Zet 'm op morgen en hopelijk heb je mooi weer.
  3. Noud Maas:
    12 september 2013
    Je loopt nu op historische wegen Marcel. Peuter maar eens in dat asfalt (waar je helaas deels niet aan ontkomt) en je zult de kinderkopjes vinden van de weg die Napoleon in 1808 liet aanleggen tussen Berceto en Pontremoli.

    Maar, een pelgrim laat zich natuurlijk niet alles gelegen liggen aan de historie, want hij wil almaar verder. Go, Tinnemans, go...
  4. Marlies:
    13 september 2013
    Langzaamaan realiseer ik me dat jij te voet inmiddels net zo ver bent als wij van de zomer met de auto. En dat ik die autorit al zo' n eind vond. Dus voel ik me steeds meer een watje ;-) en stijg jij nóg meer in aanzien!
  5. José en Jac:
    13 september 2013
    Het boek Prediker vertelt ons dat alles zijn tijd heeft .Er is een tijd om te spreken en een tijd om te zwijgen . Voor jou breekt een periode van handelen aan .Doe dit zonder dat jij je opgejaagd voelt . Zoek de rust in jezelf en wees niet bang . Hindernissen zijn vaak belangrijke lessen .Dan weet je weer hoe sterk je eigenlijk wel niet bent .
  6. Leon:
    13 september 2013
    Hoi marcel, toch weer even een berichte van Leon uit Stramproy.
    Het is fijn om te horen dat het lopend zo goed met je gaat, de verhalen ieder dag lezend gaat het ook met het kopje. Iedere dag snel ik me naar het werk om zo weer een geweldig stukje van je te lezen. Veel suc6
  7. Carole:
    13 september 2013
    Herkenbaar, steeds die reacties en ook ik sluit me bij jouw groep(je) volgers aan, die iedere dag niet naar bed gaat voordat jouw relaas van de dag voorbij is gekomen. Ik ben ook benieuwd hoeveel km je nog te gaan hebt en hoeveel het totaal eigenlijk is. Als ik je verhalen lees, lijkt het mij dat je als een stoomtrein gaat, stevig, vastberaden, stoom afblazend en doeltreffend! Nog steeds en misschien eigenlijk wel steeds meer R E S P E C T! Bijgaand om te lopen nog een muzakske van mijne lieve mensch met QeauxQeauxJoans http://youtu.be/wcgYgRDDp7Q