Morgen Death Metal dag

Een heerlijke fietsdag. Goed geslapen. Uitgerust van start. De eerste uren rijd ik door een combi van gedruppel, miezer en regen. Het is (Donau) grauw en koud, met een enkele beklimming. Maar de route is mooi. Het gaat door fruitgaarden in bloei, langs de oever, langs kastelen en door stille dorpjes. Vogels kwetteren als gekken. 

Waar je omhoog moet, ga je ook weer omlaag. Dus scheur ik, na gepuf omhoog, smilend met bijna 50 km/u de helling af. Wat de regen me doet? Ik denk aan de verkoopster in de metzgerei in Kelheim. "Slecht weer bestaat niet, nur slechte kleidung", zei ze lachend, terwijl het buiten goot. Daar zit wat in. 

Dat was toen. Terug naar het nu. Na de middag is er de omslag. De wind gaat liggen, het breekt open en het lijkt zowaar (vals plat) te dalen. Met een muziekje op de oortjes en vrolijk meezingend gaat het volle patrol vooruit. Ik vreet de kilometers en tank onderweg de Bikkel én mezelf.

Ankerplaats voor de nacht is Tulln an der Donau. De kilometerteller staat op 107. Ik overnacht in de jeugdherberg. Na een wandeling smikkel ik een bonensoepie en tonijnsalade bij een Griek. Verder slenterend pik ik het gratis krantje OE24 uit een bak (nee, niet NW24).

Op de voorpagina een 'outing'. Conchita, u weet wel 'de Wurst' die het Songfestival ooit won, heeft een 'neue liebe'. Mooi voor haar, het of hem. Ik gun echt iedereen zijn geluk en liefde.

Of ik, na al het gewandel, in het fietsen een nieuwe liefde heb gevonden? Nee, nog niet. Het gaat lekker, dat zeker. Bips en benen 'halten sich'. Maar 'meine liebe is Cornelie'.

We bellen bijna elke dag en we zien elkaar over afzienbare tijd in Hongarije, waar de afgelopen dagen flink gefeest is vanwege de verkiezingsuitslag. Dat is mijn outing. En morgen is het tijd voor Death Metal!